Agora estou traballando nun conto: Ariadna, a princeisa guerreira. Un fragmento:
Dous dias despois de
que Ariadna viñera o mundo , continuou a
ancián, o Rei
e a Raíña camiñaron ata o lago de Augasverdes
para encargar a alma de princesa, mais esa mañá amencera chuviosa e ameazaba treboada.
-Tanto ten- díxolle o Rei á rRiña ante a súa cara de
preocupación- a rapaza sairá forte e san
, non como outras princesas que son febles como paxaros.
A raíña asentiu e os
dous mollaron o corpo branco da nena naquelas
augas verdes. A princesa Ariadna, que durmía
placidamente, espertou é a raíña pareceulle que os seus ollos negros convertíanse
durante un intre en tizóns vermellos como o lume.
Ariadna creceu forte e san tal como dixera o rei, pero a
medida que crecía, o Rei e a Raíña e
comprobaron que a súa natureza impulsiva predominaba. Os nove meses xa
gabeaba polos corredores do palacio cunha rapidez que sorprendia as suas
doncelas e ó ano xa camiñaba con pasos firmes toleando a xente do palacio, pois
escapabase das súas mans e agobachase nos sitios mais inverosímiles. Era curiosa e inqueda, tal
como pronosticara o Rei
