DESFIUZAMENTO( II)

Xeo nos labios despois da batalla

Pola terra.

 Barbarie .

Por dous ferrados.

(Cabezas e mans manchan o chan de azulexo)

Os ollos quedos na mesa azul.

Os animais procuran o seu

Na selva urbana.

Penduradas  do teito os cables de crédito

Na herba os berros

Adivíñanse os corpos na néboa

( Intemperie)

EDITH SÖDERGAN

EU

Eu son extranxeira neste pais, 
moi lonxe no fondo baixo o peso do 
mar
penetra o sol en espirais
e o aire corre entre as miñas mans. 
Díxoseme que nacín en cautiverio
non hai un so rostro aquí que eu 
conoza.
Era unha pedra chimpada o fondo da
auga?
Era un froito excesivamente pesado
para a sua rama?
Soy que asexa o pe do árbore onde
sopla o vento, 
Como vou trepar en esto troncos tan
esvaradizos?
Ala arriba atópanse as cumes 
vacilantes
ala quero ficar e procurar ca mirada
o fume das chimeneas da miña patria

KONSTANTINO KAVAFIS

UNHA NOITE

A habitación era barata e miserenta

agochada nos altos dunha taberna

 equívoca. 

Dende a fiestra víase a rúa sucia 

e estreita.

Dende abaixo chegaban as voces dos

obreiros

xogando as cartas e trouleando.

E,  alí na usada e ordinaria cama, 

tiven o corpo do amor. 

Embriagueime cos vermellos e voluptuosos

beizos. 

E agora, cando o escribo despois de 

tantos anos, 

solo na casa, embriaganme outra vez.

DESFIUZAMENTO

O silencio nas paredes.

Despois dos berros.

As mans baleiras.

(de esperanza)

E os ollos ateigados

(de dor)

Os corpos pendurados .

(Na nada)

Non hai abrazo

(que acougue )

A aqueles membros

(Rotos)

Á intemperie

A XOVE DA PERLA

Os teus ollos tristes de escrava  fítanme,  deixando unha pregunta  no aire: ¿ que queres de min?  A tu boca semella  pedir clemencia,  ou quizais tan so reflexa  unha esperanza esquecida.  Nas túas meixelas florecen as rosas recen colleitas do xardín do edén. Elas enmarcan o ovalo perfecto do teu rostro branco  de neve.Un pano  agocha o teu cabelo, rebelde, unha crecha dourada sae da túa tempa. Os pendentes de prata, brillan nas   orellas pequenas.

Eu non  respondín a túa pregunta Tan so admirei a túa beleza, escrava azul. Unha  beleza antiga como a dunha deusa grega.

O REINO DO SOL

Agora estou traballando nun conto: Ariadna, a princeisa guerreira. Un fragmento:

Dous dias despois de que  Ariadna viñera o mundo , continuou a ancián, o Rei e a Raíña camiñaron ata  o lago de Augasverdes para encargar a alma de princesa, mais esa mañá amencera chuviosa e ameazaba treboada.

-Tanto ten- díxolle  o Rei á rRiña ante a súa cara de preocupación-  a rapaza sairá forte e san , non como outras princesas que son febles como paxaros.

A raíña asentiu e os dous mollaron o corpo branco  da nena naquelas augas verdes.  A princesa Ariadna, que durmía placidamente, espertou é a raíña pareceulle que os seus ollos negros convertíanse durante un intre en tizóns vermellos como o lume.

Ariadna  creceu   forte e san tal como dixera o rei, pero a medida que crecía, o Rei e a Raíña e  comprobaron que a súa natureza impulsiva predominaba. Os nove meses xa gabeaba polos corredores do palacio cunha rapidez que sorprendia as suas doncelas e ó ano xa camiñaba con pasos firmes toleando a xente do palacio, pois escapabase das súas mans e agobachase nos sitios mais  inverosímiles. Era curiosa e inqueda, tal como pronosticara o Rei

CLEOPATRA

A Historia lembrase da túa beleza

Aquela que che fora negada.

Mais era o imperio sobre os teus ombreiros

o que ansiaban os grandes homes.

O imperio construído sobre o Nilo.

Co teu esplendor en cada gramo da túa pel

Reinaches ca cabeza sobre os ombreiros

Conspirando en cada curro do palacio

Por aquilo que te pertencía

Roma reclamábate

Mas ti te negaches a subsmision

Xamais axeonllada

Ata que apareceu El

el cos ollos negros e

 o corpo metálico

ca espada nos brazos musculados

e co seu torso nú.

fixo caer a coroa da túas tempas

Cunha soa  ollada

Fuches súa

Derrubando o imperio ante todos os homes