18/08/2014
15/08/2014
MYLEY CYRUS
Creciches na luz cegadora dos focos.
Pechada
a nena nunha gaiola.
Cando te ollaches no espello
so
atopaches un corpo furado
polas poutas dos managers.
Os ollos mortos .
A boca vermella .
O sangue correndo polas coxas.
Arrebatada a tua virxinidade.
Esnaquizada
a tua inocencia
aos sete anos polos dólares
Aquel espello berrábate:
Rubia, azul, vermella
A nena montada fuxira
E ti a buscabas no alcohol e nas pastillas .
Tentado
construír un novo corpo de boneca rota.
Cos
anacos perdidos
22/07/2014
ELEXIA
Fuches bendicida
pola man da deusa Mictecacihualt
Polo seu destino
de morte, sangue e dor
No berce a
enfermidade gris bautizoute
E fixeches o
ritual de transición
Cando te
atravesaron os ferros
Pero ti
sobreviviches a pesares das frechas
Daquel cazador
Que abateu o teu
lombo
E sentiches o
amor corrupto nas túa carne
Furándoche as
entrañas
El
Ti
A deusa
Abrasáronte por
dentro
E a deusa tivo o
seu sacrificio
14/07/2014
E A PALABRA FIXOSE MUSICA
Naquel tempo e naquel lugar, a música e a palabra camiñaban xuntas. En salvaxe compaña. As dúas
fitábanse. Apalpábanse. Acarariñábanse. Tremían. Eran unha. Pero, un día, a
palabra quixo camiñar soa. Coñecer novos mundos. Coñecer novas
historias...Partiu. A música sentiuse baleira. A palabra atopou sons espallados
e os apañába.Non era o mesmo. A música aprendeu a non sentirse soa.
Acariñabase. Apalpábase. Tremía. Non era o mesmo. Pero a palabra
escoitouse. A música escoitouse. E a
música fixose palabra. E a palabra fixose música.
07/07/2014
LIBRO DE ALICIA: OLALLA COCIÑA
Neste poemario, gañador do VIII Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño, atopei este poema.
Non hai palabras
( Espero que a autora me perdoe a traducción)
En cada asexarnos e sempre a ultima hora
Sobreponse a agre sensación de que fora mellor
Non terse coñecido
Non reparar en certo brillar de unllas
Nin no angulo dese chapeu que che acae perfecto
A min non me
ensinaron nunca que quen cruza esta frontera
Regresa para sempre con nome de exiliada
E renega dos fluidos que un dia
Habitaron os corpos
Daquela, moi calada
Voume desprendendo desta historia
Sen saber con certeza
Porque fun eu a condenada ao cadafalso
En cada acecharnos y
siempre a ultima hora
Se sobrepone la agria sensación de que fuera mejor
No haberse conocido
No reparar en cierto brillar de uñas
Ni en el ángulo de
ese sombrero que te queda perfecto
A mi no me enseñaron
nunca que quien cruza esta frontera
Regresa para siempre con nombre de exiliada
Y reniega de los fluidos que un día
Habitaron los cuerpos
Entonces , muy callada
Me voy desprendiendo de esta historia
Sin saber con certeza
Porque fui condenada al patíbulo
31/05/2014
LIBERDADE: MICRORRELATO
O home díxolle un nome a cambio da cela trinta e catro. Sabía que aqueles homes aínda tardarían un mes en descubrir que o nome era falso. Durante trinta días, quizais seguirían as malleiras, as torturas, as humillacións…
Tanto lle tiña- pensou- por fina naquela cela. Dende a fiestra, uliría os amenceres. Uliría os raios de sol. Os aterdeceres. As estrelas. E quizais, despois de trinta días, sentiría a liberdade na súa alma tralas paredes de pedra.
14/05/2014
INFANCIA
INFANCIA
Os cativos
deixaran un regueiro de delicia
Nas pólas das árbores.
Os seus berros
penduraran nas follas.
As súas mans de luz acougaran nas copas.
Os dentes brancos de chocolate
Trabaran as raíces
Deixando as
pegadas dun corazón branco.
Los niños dejaran una camino
de alegría
en las ramas de los arboles.
Sus gritos colgaban de las hojas.
Sus manos de luz descansaran en las copas
Sus dientes blancos
de chocolate
apresaron las raíces
Dejando las
huellas de un corazón branco.
Subscrever:
Mensagens (Atom)