12/02/2014
23/01/2014
ALMUMENA GUZMAN
Acabo de descubrir a Almudena Guzman..pareceume tan boa que merquei dous dos seus poemarios : " O libro de Tamar( El libro de Tamar) e " O principe vermello"( El principe rojo) .
Vos deixo alguns poemas:
( El libro de Tamar)Anoche soñe que una riada de angorinas
celeste
rompia el cristal de la ventana
y entraba en mi cuarto.
Me arrastró hasta la Tierra
donde germina el Sol.
Donde presencie
montada en un caballo negro,
el Alzamient de las Aves
Nunca mas volviste,
Daniel.
Desde entonces ya no hubo patio
ni baúles con especies,
ni la luz poso sus labios
en los membrillos del aparador.
Y en vez de tu cuerpo fue la fiebre,
la humedad,
el tremendo cansancio
fluyendo de los frascos de perfume.
Por la tarde se me caía el cabello
en un charco de polvo.
Por la noche agrietaba con los nudillos
el ventana de mi cuarto
( El principe rojo)
Cayeron los sueños
con la facilidad de las horquillas,
Uno .
Otro.
Todos se esparcieron y rodaron
por el marmol de la noche
como las cuentas de un collar
o los huesos de un osario.
( Polvo fueron
y en polvo se convirtieron
pero tambien en polvo
se convertiran los culpables).
Y era verdad :
El principe rojo me esperaba
al otro lado del foso.
Rompio las cadenas
que se entrelazaban
como una hiedra sombría
en el sol de mis trenzas,
desató mi corpiño
y pude aspirar el aire
cuando el hielo
era el unico aire de mi pecho.
Por fin un hogar.
Por fin una silla y unas pieles,
una ventana,
para ver desfilar sin estremecerse
al blanco ejercito del invierno
05/01/2014
A ABELEIRA
E unha imitación de Apollinaire( os seus caligramas), pero realmente estaba pensando en Rimbaud e nas clases IMPRESIONANTES de Xoan Abeleira( que admiro profundamente)
Ela camiñou medrosa
a través dun son de tambor.
Cada golpe gritaba o seu nome.
Nun claro albiscou o son.
Unha abeleira prateada
tocaba entrelazando ás pólas.
Ela sentouse os seus pés
e ,enmudecida,
escoitou.
A abeleira sinalou cunha das pólas
a súa enrugada cortiza.
Ela apalpou as gretas
as fendas
os ocos.
Atopou os sons escritos.
Puxo a meixela no corpo terroso
e escoitou:
azul
azul
verde
verde
vermella
vermella.
Nese intre a abeleira esvaeceuse.
Ela sentiu no seu peito
a cortiza verde.
E enraizou.
Ela
camino miedosa
a través
del sonido de un tambor.
Cada
golpe gritaba su nome
En un claro divisó el sonido
Un
avellano plateado
tocaba
entrelazando las ramas
Ella se sentó a sus pies
y ,enmudecida,
escuchó
El avellano señalo con una de sus ramas
su arrugada corteza.
Ella
apalpó las grietas
las brechas
los huecos
Encontro los sonidos escritos.
Puso la
mejilla en el cuerpo terroso
y escuchó:
azul
azul
verde
verde
roja
rojo
En ese momento el avellano despareció
Ella
sintió en su pecho
la corteza verde
Y enraizó
15/12/2013
31/10/2013
GOLPE DE MAR
ADICADO OS MARIÑEIROS DE BUEU( 2012)
Dixeran que fora un golpe de mar.
Pero ela sabía
Que había monstros no fondo
Do Grande Oceáno
Que asexaban pola carne mariñeira.
Eran un manxar exquisito
Tanta era a vida ateigaba
que envexaban.
Aproveitaban a sorpresa
para levalos o fondo
e comer o seu corazón latexando.
30/10/2013
BRUXA
Decidiu
visitar á bruxa.
Vivía nunha casiña á beira do lago Gris, totalmente
afastada da Gran cidade.
A pequena
casa construírase sobre a terra mollada, e apenas chamaba a atención,
pois confundíase co auga do lago. A sucidade
impregnaba o lugar. A brétema alí era
máis intensa. O home estremeceuse.
Dirixiuse á porta da casa, decidido. Esta
estaba entreaberta.
A bruxa, segundo lle dixeran, chamábase Soidade.
-Ola ,
quen hai?-berrou dende a porta desfeita de madeira.
Antes de que puidera repetir a frase, alguén
lle tocou o ombreiro por detrás. Deu un chimpo.
-Sei por que vés- rumoreou a figura dende a
súa pequena boca gris- Non podo
axudarche.
Desconcertado pola resposta, o home marchou.
Volveu ao día seguinte. E ao seguinte. E ao seguinte.
Transcorreron nove días. A bruxa dáballe
sempre a mesma resposta.
-Non podo axudarche -repetía.
O nonaxésimo noveno día, axeonllouse ante ela e rogou, rumoreou e berrou.
-Arrínqueme
esta soidade, esta melancolía, esta
tristeza. Arrínquema, llo suplico Levea para sempre.. Arrínqueme o corazón
de raíz , llo rogo.
A bruxa non contestou.
O home ollou a muller: viu nos seus ollos grises, a soidade, a melancolía, a súa tristeza.
Ela , por fin, no nonaxésimo noveno día a
bruxa arrancoulle o corazón.
Subscrever:
Comentários (Atom)





